Over Maankwartier Heerlen en Efteling Kaatsheuvel

Posted by | December 12, 2017 | Nieuws, Vanuit de fractie

Een uitzichtloos miljoenenplan: ‘Herstel eerst de binnenstad, voor je met nieuwe ideeën komt’

Je zou zeggen dat een alsmaar groeiende bevolking ook steeds meer bebouwing nodig heeft. Toch is dit niet altijd het geval en wordt er regelmatig actie gevoerd tegen de uitbreiding van gebouwen. Twee van zo’n actievoerders zijn Peter Horvers en Roel Leers. Laatstgenoemde is actief als gemeenteraadslid in de Limburgse stad Heerlen en wil er voor de inwoners een fijne leefomgeving van maken. Hij is tegenstander van het beruchte Maankwartier.

Het Maankwartier; het zou het nieuwe, bruisende centrum van de stad moet worden. Met 14.000 vierkante meter aan winkelruimte, 7.500m2 aan horeca en dan ook nog eens bijna 14.000m2 aan kantoren heb je hoge verwachtingen. Zeker als er ook nog eens zo’n honderdtachtig miljoen euro wordt geïnvesteerd om deze plannen werkelijkheid te maken. Leers is hier fel op tegen en is er van overtuigd dat het weggegooid geld is.

‘Heerlen is de stad met de meeste leegstand van heel Nederland. Loop een rondje door het centrum en je zult je verbazen over het aantal leegstaande winkels. Ook rondom hartje centrum staat het er slecht voor; er zijn veel lege kantoorpanden te vinden. Dit zijn allemaal gebouwen die met een kleine opknapklus er weer jaren tegenaan kunnen. In plaats daarvan besluit de gemeente een miljoenen kostend project te starten, wat Heerlen zou moeten redden. Maar als er al zo veel leegstand is, wat denk je dan dat er met het Maankwartier gebeurt? Dat blijft uiteraard ook leeg.’

Met zijn partij Hart-Leers is Leers in het verleden meermaals op de vingers getikt vanwege zijn kritiek op het Maankwartier. Keer op keer tracht hij met de gemeente in gesprek te gaan en oplossingen te vinden om de miljoenen-schade te beperken.

‘Voor mij is het belangrijkste om oplossingen te vinden de binnenstad weer te vullen. Als je op een gemiddelde dag door de straten loopt is het stil en sfeerloos. Hier moet verandering in komen. Dat is precies waar de gemeente haar zinnen op moet zetten; eerst de binnenstad herstellen, en als dat is gelukt pas kijken naar nieuwe ideeën zoals het Maankwartier.

Al meerdere malen heb ik bij de gemeente voorstellen gedaan; zo zit een groep jonge Heerlense ondernemers weggestopt in een gebouw achter het spoor. Wanneer zij verhuizen naar het centrum krijgen ze meer bekendheid en is de drempel lager om even binnen te stappen.’

Helaas krijgt Leers keer op keer dezelfde reacties te horen. De gemeente zegt te weinig financiële middelen te hebben om zijn ideeën te realiseren. Andere keren is er niets meer dan radiostilte.

‘Een tijd lang heb ik samengewerkt met een jongen die afgekeurd was in het werkveld. Hij wilde toch ergens aan de bak en vond een idee om van zijn hobby werk te maken. Samen met hem ben ik op zoek gegaan naar een locatie voor een airsoft-hal. Die locatie vond ik in een gebouw dat al jaren leegstaat, omringd door streetart. De gemeente is van plan het gebouw plat te leggen en nieuwe appartementen te bouwen, maar hoewel ze dit al jaren roepen en er niets van komt, gaan ze niet akkoord met het idee van de airsoft-hal.

Dat is het probleem van gemeente Heerlen. Er wordt van alles geroepen, maar het duurt jaren voor dit ook daadwerkelijk gebeurt. En zelfs met tijdelijke oplossingen om de stad levendiger te maken, doen ze niets.’

Hard maken tegen de ‘Wereld vol wonderen’: ‘We zullen nooit winnen, maar wel successen boeken’.

Peter Horvers zet zich samen met zijn organisatie al jaren in tegen de nieuwe plannen van de Efteling. Het park heeft als doel om in de komende jaren een meerdaags attractiepark te worden. Leefbaar Kaatsheuvel verwacht dat dit een hoop ellende voor de buurtbewoners zal veroorzaken en staat hier dus niet om te springen. Hoewel Horvers een andere motivatie kent dan Leers bij het Maankwartier, kennen de verhalen ook veel gelijkenissen.

‘Wij willen dat de uitbreiding van het park gepaard gaat met een leefbaar dorp. Zoals velen denken zijn wij dus niet per sé tegen de uitbreiding. Wel tegen de plannen hoe er zal worden uitgebreid. Er wordt in deze plannen enkel rekening gehouden met de bezoekers van de Efteling en helaas niet met de bewoners van Kaatsheuvel die het hele jaar door overlast merken.’

Hoewel er ook andere actiegroepen in Kaatsheuvel bestaan die voornamelijk strijden tegen geluidsoverlast bij uitbreiding van het park, woont Horvers gelukkig ver genoeg van het park af om hier geen last van te hebben. Hij merkt op andere wijze dat uitbreiding niet goed is voor de leefbaarheid van het dorp.

‘Het dorp is maar op twee manieren te bereiken; via de N361 of via de Europalaan. Dit zijn ook de toegangswegen naar de Efteling, wat betekent dat er vrijwel iedere dag file staat. Het hele dorp raakt verstopt en als inwoner kom je het dorp niet in of uit zonder te moeten wachten. Met de plannen voor de uitbreiding komen ook plannen voor een nieuwe toegangsweg op tafel; omdat het park omringd wordt door bos, betekent dit dat er een groot stuk Kaatsheuvels natuurgebied gaat verdwijnen.’

Net zoals Leers zijn zorgen bij de gemeente Heerlen uit, wordt dit door Leefbaar Kaatsheuvel gedaan bij gemeente Loon op Zand. Horvers vertelt dat zijn belangengroep erg actief is; ze proberen bij iedere gemeenteraad aanwezig te zijn en doen daarnaast ook hun best om nauw in contact te staan met de Efteling zelf. In het geval van het Maankwartier wordt er door de gemeente weinig geluisterd en lijkt zij haar eigen plan te trekken. Maar hoe zit het bij de Efteling en de gemeente Loon op Zand? Luisteren zij wél naar betrokkenen?

‘Voor ons gevoel wordt er helemaal niets gedaan met onze inspraak. We worden van hot naar her gestuurd; bij zorgen zoals verkeersdruktes verwijst de Efteling ons naar de gemeente en andersom. Processtukken worden achter slot en grendel bewaard waardoor wij meestal kansloos zijn.

Daarnaast gebeurt er niks met ideeën; het denkwerk wordt al door ons gedaan, je verwacht dat het dan een kleine moeite is om die ideeën in de praktijk te brengen. Laatst opperden wij het idee van matrixborden langs de weg die informatie omtrent files duidelijk moesten aangeven. Beide partijen vonden dit een goede oplossing en toch is er vervolgens niets mee gedaan.

Ergens is het ook begrijpelijk; iedereen heeft belang bij de Efteling. De gemeente is pro, omdat de Efteling zowat Kaatsheuvel ís. Ook in de media voelen wij ons soms benadeeld, de Efteling adverteert in veel grote kranten waardoor zij het haast niet kunnen maken negatief over het park te schrijven.’

Ondanks dat Leefbaar Kaatsheuvel al jaren bestaat, klinkt het allemaal nogal somber. Toch ziet Horvers het niet zitten om de handdoek in de ring te gooien; hoe klein ze ook zijn, er zijn wel degelijk vooruitgangen te zien.

‘Vroeger werden besluiten zomaar genomen door het park, ondertussen worden ze eerst met bewoners gedeeld. Er wordt meer nagedacht over bepaalde handelingen en dat merk je wel.

Daarnaast motiveert de gedachte ‘Als wij het niet doen, doet niemand het’ ons heel erg. We weten dat we deze strijd nooit zullen winnen, maar het zijn de kleine successen waar we het voor doen.’

 

Tekst: Cas Ligtenberg & Leonie Collombon