Onnavolgbare verkoopverwikkelingen voormalig CBS gebouw Heerlen -wederom- naar de rechter

Vandaag kopt dagblad De Limburger met: ‘Kantoorkolos Heerlen: Staat verantwoordelijk in zaak Carbon6’. Hart-Leers stelde -van meet af aan- (vele) vragen over de kwestie ‘verkoop voormalig CBS gebouw Heerlen’ en blijft het dossier kritisch volgen. Bij deze een reactie op het krantenbericht. ‘Even opfrissen’ over hoe het allemaal ook alweer zat.

Zowel eigenaar van het voormalig CBS gebouw als de gemeente Heerlen wijzen kennelijk beiden naar de landelijke overheid nu de staatssteunzaak voormalig CBS gebouw Heerlen binnenkort onder de rechter komt. Vreemd. 

Was het niet, bijvoorbeeld, zo dat ook de eigenaren van het voormalige Heerlense Philipsterrein miljoenen (!) wilden betalen voor het voormalige CBS complex Heerlen maar dat wethouder(s) dit -willens en wetens- wegwuifden? Een brief hierover was lange tijd ‘kwijt’ totdat deze -na interventie onzerzijds- plots opdook. 

Was het niet juist ambtelijk Heerlen die met de koper aan kwam zetten? Een persoon met vele vraagtekens omhult die plotsklaps allerlei plannen had die nagenoeg naadloos leken te passen in het plaatje dat Heerlen voor ogen had? Kwam de eigenaar van die plannen, waaraan Heerlen voor het opstellen er van (de businesscase) 50.000 euro meebetaalde terwijl de plannenmaker die investering (qua geldelijke inbreng) in eigen tijd er tegen over stelde? Kwam (de toen nog) beoogd koper, persoonlijk aangedragen door een hoge ambtenaar, niet nauwelijks uit een faillissement en was het niet gemeentelijk Heerlen die -willens en wetens- koste wat het kost doorzette? Allemaal ondanks vele concrete waarschuwingen waarbij de seinen op rood stonden en de alarmbellen oorverdovend rinkelden.

Ging het er feitelijk niet ‘gewoon’ om dat Heerlen de vele duizenden lege meters kantoorruimte van/in het voormalige CBS gebouw -zo snel mogelijk- van de markt moest hebben omdat anders de bouw van het Maankwartier niet starten kon? Liep er toen niet nagenoeg gelijktijdig een rechtszaak aangaande het feit dat er in de stad Heerlen veel te veel lege vierkante meters kantoorruimte waren en na/met de bouw van het Maankwartier dit alleen nog maar zou toenemen? Dat terwijl op steenworp afstand van het toen nog te bouwen Maankwartier dan maar liefst zo’n 40.000 m2 (!) lege meters beschikbare kantoorruimte in het (voormalige) rijksgebouw beschikbaar zouden komen?

Met grootschalige stadslandbouw, vissen kweken, een ronddeel met kippen en noem maar op/ga zo maar door werd een ‘smakhaft’ verhaal gepresenteerd terwijl er (nauwe) banden waren/bleken tussen Heerlense ambtenarij en de door hen ten tonele opgevoerde -zeer geïnteresseerde- ‘koper’. Een ‘koper’ zonder spek op diens ribben met nauwelijks een faillissement achter de rug. 

Is het niet zo dat het gebouw amper een jaar later voor ruim 4 miljoen in de boeken van de nieuwe eigenaar stond en huurder belastingdienst er een veelvoud van de koopprijs aan jaarlijkse huur betaald(e)?

Is het niet juist zo dat het dagelijks bestuur van Heerlen zowel de lokale politiek als de landelijke overheid -bewust- om de tuin leidde en zo zaken voor elkaar kreeg die allerminst normaal zijn?!

Koper ‘Walas’ bleek het ene na het andere opzienbarende te doen of gedaan te hebben. Opzienbarend in de trant van moet je met een dergelijke partij überhaupt in zee (willen) gaan? 

Diens andere (vastgoed)projecten waarvan/voor voormalig CBS Heerlen de financiële basis leek (b)lijken ook allerminst florissant te (ver)lopen. Zo ontstond in Enschede nogal wat ophef terwijl men in Dortmund, op Phoenix West, een zoveelste megaproject startte. Hoe dat laatste verging is overigens een vraag waard.

De eiser in de huidige rechtszaak stelt dat het om staatssteun en onrechtmatig overheidshandelen gaat. Deze zou zomaar eens (groot) gelijk kunnen hebben/krijgen. Het valt immers allerminst uit te sluiten en… de voortekenen spreken boekdelen. 

Eenieder die de vele publicaties, van meet af aan gedurende de afgelopen jaren, in diverse media op een rij zet en daarbij ook de vele stukken bekijkt die Heerlen er over produceerde, van raadsvragen tot raads/collegevoorstellen en onderzoeken, komt -zelfs redelijk makkelijk- tot de conclusie ‘Wat is hier allemaal gebeurt?!

Een van de vele dieptepunten in dit langslepende dossier was het feit dat bestuurlijk Heerlen Hart-Leers -via een aangifte- voor de rechter sleepte omdat wij nadrukkelijk wezen op de onnoemelijk hoge inkomstenstroom aan huurpenningen ten opzichte van de -geheel door Heerlen gefinancierde- zeer lage (ver)koopprijs. Een uiterst ongezonde verhouding waarmee de door de stad aangedragen koper ‘de kip met de gouden eieren’ in de schoot geworpen kreeg en notabene Hart-Leers jarenlang als ‘fout en onbetrouwbaar’ afgeschilderd werd terwijl tweemaal -vrijspraak- volgde.

Was het niet de provincie Limburg die er een zonnepark aanlegde -en financierde-? Bleef het in en aangaande het voormalige CBS gebouw niet enkel om veel (loze) beloften gaan die amper in praktijk werden omgezet? 

Loop eens een rondje rondom het voormalige CBS gebouw en zie er een kantoorcomplex dan nauwelijks verschilt van de dag dat het in mei 2012, via een a-b-c verkoop, van eigenaar veranderde.

Het gebouw blijkt nu -met 30.000 m2 leegstaande kantoorruimte- (dit blijkt uit gemeentelijke stukken) de grootste leegstaande kantorenlocatie in onze stad en daarmee ‘zomaar’ zo’n 30% van de kantorenleegstand in Heerlen te behelzen. Ondertussen kwijnt het groene monumentale (administratie)gebouw van het complex zichtbaar weg en sieren slierten roest de gevel. ‘Onderhoud? Nooit van gehoord!’ Lijkt het adagium.

Wat werd van de vele beloften daadwerkelijk waargemaakt? Of blijkt het simpelweg een -via gemeentelijke bemiddeling en inzet- zeer goedkoop verkregen gebouw waaraan jarenlang flink geld verdient kon worden?!

Het Nederlands Mijnmuseum wilde er graag uitbreiden. Dat kwam er echter niet van de grond. Het lukte niet om er samen met de pandeigenaar uit te komen. Betaalt het Mijnmuseum er nu niet nagenoeg het zelfde aan jaarlijkse huur als waar de voormalige mijnschacht nog geen tien jaar geleden voor getaxeerd werd?! Gekker dan de waarheid kan het in dit dossier niet.

Deze kwestie had al lang en breed tot op de bodem moeten worden uitgezocht. Dat dit zomaar jarenlang heeft kunnen voortwoekeren is ronduit verbazingwekkend en feitelijk ontluisterend. Vele miljoenen zijn aan de belastingbetaler voorbij gegaan. Zondermeer miljoenen die het gebouw bij normale verkoop zeker en vast wel had opgebracht. Bovendien zou er dan een partij gevonden zijn die wel in praktijk bracht wat men vertelde te doen. Dat zonder een immens gebouw, kennelijk enkel, als financiële basis voor het verkrijgen van nog meer vastgoed en als -kip met de gouden eieren- te gebruiken.

Heerlen had in samenwerking met de Rijksgebouwendienst het niet monumentale deel (de betonkolos) beter kunnen (laten) slopen. Hupsakee zo’n 30.000 lege vierkantemeters kantoorruimte uit de markt en daarmee ruimte creëren rondom het monumentale administratiegebouw en de oude mijnschacht. Volop ruimte voor een Mijnmuseum mooi gelegen in het groen. Met talrijke parkeerplekken, boven- en ondergronds, die men natuurlijk gewoon had moeten handhaven. Zo los je samen problemen op. Zo pak je ze samen aan in plaats van problemen te creëren die vervolgens jarenlang voortwoekeren….