Al jarenlang discussieert Heerlen over de vorm, hoogte, omvang, verplaatsbaarheid (of niet) en ga zo maar door. Een discussie over de komst van een muziekkiosk in de stad. Ontwerpen werden gemaakt, locaties bekeken. Er werd zelfs een locatie gekozen. Kort voordat het zover leek bleek het Pancratiusplein (Noord) te klein omdat daar in de tussentijd bomen gepland werden. Kortom: discussie te over, discussies over een muziekkiosk die er na jarenlang gesoebat nog steeds niet is.
Publiek geheim is dat een stadsgenoot een behoorlijke erfenis achterliet. Geld dat enig en alleen bestemd is voor de bouw van een muziekkiosk. Dat geld staat inmiddels reeds jarenlang op een bankrekening en valt onder direct beheer van de notaris. Een behoorlijk bedrag dat, mede door het jarenlange wachten, groeide tot een meer dan behoorlijke som.
De groots opgezette Bevrijdingsdag van 5 mei jl. liet zien dat het in praktijk gemakkelijk is om een heuse muziekkiosk ‘voor elkaar te boksen’. Kwestie van goed zoeken en betaalbaar (in dit geval via een vereniging die een nostalgisch exemplaar bezit) huren en door hen laten plaatsen. Een authentieke kiosk zoals eenieder die kent.
Hart-Leers, groot voorstander en pleitbezorger voor de komst van een muziekkiosk, geeft burgemeester en wethouders ‘de tip’ om met de maten van de muziekkiosk (die Heerlen tot kort voor en na 5 mei jl. sierde) aan de slag te gaan. Maak van dit bestaande (en beproefde) ontwerp een hedendaagse versie voor Heerlens eigen (verplaatsbare) kiosk. Op die manier gaat een langgekoesterde wens in vervulling.
Alles wijst erop dat de realisatie van de kiosk vast en zeker binnen de beschikbare erfenis valt zodat ook de financiën op orde zijn.