-In Memoriam- Lex Nelissen plotseling overleden

Onlangs zag en sprak ik hem nog. Enthousiast, aardig en -zoals altijd- duidelijk. Nu is hij er plots niet meer. Beste Lex, het ga je goed. Rust zacht.

Jaren geleden bezocht ik hem eens in het ziekenhuis. Last van z’n rikketik en suiker zo ik begreep. Hoe ik hem leerde kennen? Ja, hoe leerde je Lex Nelissen kennen? Was het in (of via) zijn theater Lexor of al veel eerder toen ik ‘wel eens’ Italiaans bestelde bij zijn pizzeria Rico.

Het theaterzaaltje van Lexor, de kraamkamer van cultuur puur. Wie is er niet geweest en heeft er niet van alles en nog wat meegemaakt? Zeker niet enkel tijdens de voorstelling maar ook nadien in het theatercafé. Het was elke keer weer een belevenis. Vaak tot in de late uurtjes bleef het gezellig. 

Lex stopte met Lexor en werd prompt de grote man van het Patronaat -Cultuurhuis Heerlen-. Eigenlijk maakte hij van het Patronaat (nee, nee, nee: Cultuurhuis Heerlen) Lexor XXL. Iets waarvan het Cultuurhuis tot op de dag van vandaag de vruchten plukt.

Ondanks dat Lex van Heerlen naar Kerkrade verhuisde bleef hij erg betrokken bij onze stad. Gelukkig meer dan eens trof je hem spontaan in Heerlen.

Steevast ‘even bijpraten’ tijdens zijn periode als voorman van het Cultuurhuis was lange tijd eerder regel dan uitzondering. Trappen op, via de hoofdingang, eerste deur rechts. Daar resideerde Lex. Het ging, ook dan, over van alles en nog wat. Altijd weer in een allerhartelijkste sfeer.

Rond de Kerst had hij de afgelopen jaren zijn eigen stek op het Kerstmenu van Wintertijd. Ook dat was ondertussen vaste prik.

Menig regiogenoot zat bij Lex voor de camera in Lex ontmoet. Bij zijn 100ste uitzending was het de bedoeling groot uit te pakken en daarbij Lex in het zonnetje te zetten. Vanwege de huidige situatie kon dat niet en kwam het er niet van.

Dan lees je dat Lex plots overleden is. Terwijl je hem onlangs nog belde maar reactie uitbleef. Normaal sprak je hem dan waarbij zijn lach ‘n looks voluit dwars door de telefoon kwamen. 

Onlangs nog, tijdens de expositie van Stuyt, was hij er wederom. Niet enkel in levende lijve ter plekke. Ook breeduit op film als betrokken verteller zoals velen hem kennen.

Menigeen dronk ‘een kopje koffie’ met en bij hem. Zeker als Lex je naar binnen haalde bij z’n koffiezaak Ginelli. Kocht muziek van zijn eigen label of luisterde naar zijn muziek. 

Ook herinner ik me nog heel goed zijn verrassingsoptreden voor ‘n goeie gezamenlijke kennis die 50 werd. Plots zwaaide de zijdeur open en liet Lex van zich horen. 

Hij zal nu vast en zeker halverwege de Tuin der Lusten zijn. Een plek in het hiernamaals die Lex van menig plaatje en praatje zal voorzien. Wie weet zet hij er wel weer een Lexor buitenfestival op poten.  

Met zijn handen uit de mouwen mentaliteit deed hij waar anderen enkel aan dachten of enkel over spraken. Hij maakte het, keer op keer weer, waar.

Lex het ga je goed. Bedankt voor al die momenten samen.